Τι εννοούμε όταν χρησιμοποιούμε τον όρο b-movies;

To μόνο βέβαιο είναι ότι δεν μιλάμε για ταινίες β’ κατηγορίας, όπως πολλά τούβλα κάνουν το λάθος να πιστεύουν (και φταίει ο Ταραντίνο γι αυτό): Ιστορικά μιλώντας, ο μέγιστος Αντρέ Μπαζέν αναφέρει τα γουέστερν της δεκαετίας του 20 ως τα πρώτα b-movies, μια παράδοση που τράβηξε μέχρι και τη δεκαετία του 40 οπότε και ο καμβάς του γουέστερν χρησίμευσε ως η βάση για να ειπωθούν «μεγαλύτερα» πράγματα. Εν συνεχεία, μπορούμε να πούμε ότι η ανάγκη της ύπαρξης τους οφείλεται στην ζήτηση του κοινού για περισσότερο κινηματογράφο. Και ήταν αυτή η δίψα για σινεμά που οδήγησε την κινηματογραφική βιομηχανία στην εφεύρεση του κυκλώματος των double-features, μιας δηλαδή σειράς αιθουσών που έπαιζαν δύο ταινίες με κεντρικό άξονα το είδος τους.

Αυτές οι ταινίες που λέτε, όφειλαν να έχουν κάποιες βασικές συνισταμένες: Να είναι φτηνές, να ανήκουν αυστηρά σε κάποιο συγκεκριμμένο -δημοφιλές- είδος (γουέστερν, περιπέτειες, θρίλλερ, νουάρ κ.τ.λ.) και φυσικά να είναι γυρισμένες και έτοιμες για «κατανάλωση» στην ώρα τους. Απλά πράγματα δηλαδή. Γιατί όμως αγαπάμε τα b-movies; Ίσως γιατί στα b-movies συναντάμε την αλφάβητο του αφηγηματικού σινεμά: Μιλάμε για την περίοδο που το σινεμά μαθαίνει να λέει μια ιστορία και το κάνει ακολουθώντας την δομή της αφήγησης ενός παραμυθιού. Ίσως γιατί στα b-movies συναντάμε αυτή τη χαρακτηριστική μαστοριά που τα συνοδεύει σε κάθε πλάνο, αυτό που οι αμερικάνοι ονομάζουν craftsmanship, με την κάθε σεκάνς να είναι σωστά δομημένη ακόμη κι’όταν ο προϋπολογισμός ενός φιλμ ήταν της ξεφτίλας.

Και αυτή τη μαστοριά αναζητούν σήμερα οι φίλοι του καλού σινεμά, έτσι όπως αυτό έχει πλέον εξαφανιστεί από τις τάξεις του mainstream - σκεφτείτε εσείς που διαβάζετε αυτές τις γραμές πως λίγες δεκαετίες πριν, ο Νονός ΙΙ ήταν... blockbuster. Είναι δηλαδή καλύτερος σκηνοθέτης ο Μάικλ Μπέι από τον Ρότζερ Κόρμαν; Προφανώς και δεν είναι! Και ποιοί σκηνοθέτες ξεπήδησαν από τα στούντιο του Κόρμαν γυρίζοντας εκεί τις πρώτες τους ταινίες; Ο Τζο Νταντέ, ο Μάρτιν Σκορσέζε, ο Τζόναθαν Ντεμ, ο Φράνσις Φορντ Κόπολα, ο Τζέιμς Κάμερον.... Καλό σερί;

Στο φινάλε, υπάρχουν δύο είδη κινηματογράφου: Ο αφηγηματικός και ο αντί-αφηγηματικός. Ε, αν είσαι φίλος του πρώτου, δεν μπορεί να μην αγαπάς τα b-movies!