Γεννήθηκε, όπως πληροφορήθηκε, κάπου στην Αθήνα, μια ημέρα από την οποία δε θυμάται και πολλά. Το μόνο χρήσιμο στα πρώτα 18 του χρόνια ήταν η επαφή του με το σινεμά, εκεί κάπου στα 13, όταν μια ολιγοπαιγμένη βιντεοκασέτα του Σουσπίρια (βλέπετε ο Ντάριο δεν ήταν δα και τόσο must στο Περιστέρι) του πήρε το κεφάλι για μια βόλτα ετών από την οποία δεν έχει επιστρέψει. Δίχως προφανή δικαιολογία, παράτησε δύο πανεπιστήμια και συνεχίζει, ελπίζοντας ότι κάποιος θα τον πείσει πως δεν είναι αργά για κινηματογραφικές σπουδές. Δεν είναι μέλος σε καμία Ακαδημία, δεν έχει γράψει κανένα βιβλίο που να έχει εκδοθεί, δεν έχει βραβευτεί για κανένα από τα (δύο) μικρού μήκους φιλμάκια του και επιμένει να φλερτάρει με τη ναυτιλία, στην οποία εργάζεται εδώ και 5 χρόνια.

Λατρεύοντας εξίσου το σινεμά και τη μουσική, αφιερώνει όσο χρόνο μπορεί στις 10 κινηματογραφικές ταινίες και τους 15 καινούριους μουσικούς δίσκους την εβδομάδα-όταν δεν ταξιδεύει. Θα ήθελε και τώρα που διαβάζετε αλλά και κάθε στιγμή της ζωής του να βρίσκεται στο Παρίσι ή τη Φολέγανδρο αλλά, δυστυχώς, τα περισσότερα βράδια θα τον βρείτε στα Εξάρχεια ή κάπου εκεί γύρω. Απλά αναζητήστε μυρωδιά από σκέτο, δυνατό και παχύ ρούμι.