Η πιο κοντινή τέχνη στο Σινεμά είναι τα Κόμικς. Έχουν να κάνουν τόσο με την τεχνική του ντεκουπάζ όσο και με την ισχύ κάθε κινηματογραφικού κανόνα λήψης της εικόνας. Επίσης, όπως και ο Κινηματογράφος, τα Κόμικς είναι μια τέχνη μαζική, ταυτόχρονα καλλιτεχνική και λαϊκή, «εύκολη». Ο Ralf König είναι ένας πρωτοπόρος καλλιτέχνης κομίστας με διεθνή αναγνώριση και δυνατή φωνή σε θέματα που αφορούν στην ομοφυλοφιλία, στο έιτζ, και σε άλλα θέματα που μιλούν πριμιτίφ στο αναγνωστικό Κοινό. Τι είναι αυτό που κάνει τον König κάτι περισσότερο από έναν δημιουργό που απενοχοποίησε την Gay κοινότητα και έκανε τόσους ετεροφυλόφιλους αναγνώστες θαυμαστές του ; Η ανθρώπινη ισοροπία των σχέσων. Το ότι στα θέματα που έθετε ως αυτά των Gay, ο καθένας που είχε μια ανθρώπινη σχέση έβρισκε τον ρόλο του,και κυρίως αυτοί που είχαν τον ρόλο του αδύναμου σε κάθε ανθρώπινη συναλλαγή.

Για να καταλάβεις τον R. König δεν χρειάζεται να είσαι ομοφυλόφιλος, ίσως κάποιοι gay να μην το νιώθουν αν δεν έχουν υπάρξει στην πλευρά του ανασφαλούς ερωτικού συντρόφου. Ο König στην τελική δεν μιλά για την σεξουαλική προτίμηση ως προς το φύλο, αλλά για την ανασφάλεια που η σεξουαλική επιθυμία προκαλεί. Για αυτό έγινε διαχρονικός. Η ταινία που γυρίστηκε για αυτόν και προβλήθηκε στο φεστιβάλ Berlinale είναι ένα αριστουργηματικό ντοκιμαντέρ, σκηνοθετημένο από έναν τύπο ο οποίος είχε την ειλικρίνεια να μας πει πως δεν είχε ιδέα από την τέχνη και την κομίστικη αξία του Ralf König. Ο Rosavon Praunheim, γνωστός και μη εξαιρεταίος σκηνοθέτης, γύρισε την ταινία ομολογώντας στην παρουσίασή της «δεν έχω ιδέα από την τέχνη του κόμιξ του Ralf, αλλά ήθελα να τον φέρω εδώ, να μπορείτε όλοι να τον δείτε και να τον αγγίξετε».

Και πράγματι, τον έφερε. Διότι το φεστιβάλ καλούσε τον κομίστα, κι εκείνος έλεγε πως προτιμούσε το καρναβάλι της Κολωνίας, που, πάντα, πέφτει, ίδια εποχή με το Berlinale. Η ταινία περιέχει πολλά στοιχεία ενδιαφέροντα, ξεφεύγει από τα βιογραφικά δραματικά ντοκουμέντα, και μας δείχνει την Kölsch κουλτούρα του δημιουργού: Πώς έπαιζε Καμπαρέ, τα θεατρικά happenings στα οποία συμμετείχε, που τελικά τον βοήθησαν να κάνει μια ανάγνωση Κομίξ σε αίθουσα, ένα γεγονός κινηματογραφημένο πολύ καλά. Η ικανότητα του König να παρουσιάζει παίζοντας τις εικονογραφημένες συνέχειές του, έχοντας αίσθηση του timing, του ρυθμού, και της παύσης ως να γελάσει το Κοινό, μας οδηγεί σε μνήμες της ελληνικής Επιθεώρησης, που ζει με έναν τρόπο στο gay κολωνέζικο καμπαρέ. Μετά την προβολή ο ίδιος ο König απάντησε σε ερωτήσεις, καθώς και ο σκηνοθέτης. Το προτείνω σε κάθε άνθρωπο που ανεξάρτητα από τα σεξουαλικά του γούστα, βρέθηκε να αγαπήσει την Τέχνη της ανασφάλειας. Ο Ralf König την καταγράφει με οξύτητα, και ο Rosavon Praunheim το αφηγείται χωρίς σκηνοθετική αλαζονεία.

Υστερόγραφο: Ο Rosavon Praunheim είναι εκπρόσωπος του μεταμοντερνισμού, γεννήθηκε ως Holger Radtke στη Λεττονία, έζησε παιδικά χρόνια στο Ανατολικό Βερολίνο, η οικογένειά του το έσκασε στη Δυτική Γερμανία, και το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο οφείλεται στον όρο « RosaWinkel» που ήταν το σήμα που φορούσαν στους ομοφυλόφιλους οι Ναζί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, και στοPraunheim, που είναι η περιοχή της Φραγκφούρτης στην οπoία μεγάλωσε ο σκηνοθέτης όταν ήρθε στη Δύση. Το έργο του έχει να κάνει με πολύ ακτιβισμό σε σχέση με τους ομοφυλόφιλους. Προσωπικά τον βρήκα πολύ ειλικρινή κι απλό τύπο. Μάλλον επειδή έχει δώσει πολλούς αγώνες. Σε κάθε περίπτωση, είναι ένας Γερμανός με μνήμη, και μάλιστα με μνήμη που την έκανε και ψευδώνυμο.