Περίεργα πράγματα. Λες, φεστιβάλ Βερολίνου. Την περασμένη χρονιά προβλήθηκαν εδώ το Άλογο του Τορίνο και το Ένας Χωρισμός - δυο από τις (πολύ) κορυφαίες ταινίες της περασμένης χρονιάς. Και φέτος τι; Ωραίες ταινιούλες. Άντε και μερικές πραγματικά καλές ταινίες. Αλλά αριστούργημα; Κανείς δεν έχει δει κάτι τέτοιο μέχρι τώρα.

Εκτός κι αν κάποιοι Γερμανοί βαλθούν να σπρώξουν το "Έλεος", του Μάτιας Γκάζνερ. Τι απογοήτευση! Μιλάμε για το σκηνοθέτη του "Ελεύθερη Βούληση" του 2006, μια ταινία τόσο γενναία και τόσο δυνατή που ακόμη τη γυροφέρνω στη μνήμη μου. Εδώ, το απόλυτο κενό: Παντρεμένο ζευγάρι Γερμανών στη χιονισμένη Νορβηγία, σε κρίση. Εκείνος ξενοπηδάει. Εκείνη χτυπά κατά λάθος με το αμάξι της ένα 16χρονο κορίτσι και το σκοτώνει. Και, ω του θαύματος, αποφασίζουν να μην πουν λέξη στις αρχές και έρχονται ξανά μαζί. Ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλο και ερωτεύονται ξανά. Ή μήπως είναι άλλος ένας ψυχαναγκασμός που προκύπτει από την προστασία του μυστικού τους - όπως ψυχαναγκασμός είναι, ούτως ή άλλως, ο έγγαμος βίος; Ωραία τα φιλοσοφικά θεωρήματα, αλλά όταν η ταινία σου θέλει τουλάχιστον μισή ώρα κόψιμο, τι να τα κάνεις;

Κι άλλη -πιο σκληρή- βαρεμάρα στο "Σπίτι το Σαββατοκύριακο". Πάλι γάμοι σε κρίση, πάλι μικροαστικές μουρμούρες, πάλι "στεγνή" κινηματογράφηση (σαν το παγωμένο Barbara του Πετζολντ που πολύ θα ήθελαν να δουν να βραβεύεται οι Γερμανοί δημοσιογράφοι), πάλι ανεπαρκείς ερμηνείες και αναμασημένα κλισέ, σερβιρισμένα εδώ με μια σκηνοθεσία που συναγωνίζεται σε φαντασία το Θέατρο της Δευτέρας.

Τουλάχιστον το τρίωρο κινέζικο "Η κοιλάδα του λευκού ελαφιού" έχει ενα μεγάλο πλεονέκτημα. Δε θες να τελειώσει! Το χρονικό της ανόδου του κομμουνισμού από το 1900 μέχρι το 1940 σε μια επαρχιακή κινεζική πόλη δίνει τη λαβή στο σκηνοθέτη Γουάνγκ Κουαν'αν να στήσει ένα πολυεπίπεδο δράμα με χιούμορ, ερωτικά πάθη (κάποια διαστροφικά φλασάκια παραπέμπουν ευθέως στον Τίντο Μπρας!), θεαματικές σεκανς πλήθους και μια φωτογραφία που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Στ'αλήθεια, και 7 ώρες να ήταν, θα καθόμουν να τις ρουφηξω μέχρι τέλους.

Τέλος, στο ντοκιμαντέρ «Side by Side» που έκανε πρεμιέρα σε ειδική προβολή, ο Κιάνου Ριβς παίρνει συνεντεύξεις από τους Μάρτιν Σκορσέζε, Ντέιβιντ Λιντς, Στίβεν Σόντερμπεργκ, Τζέιμς Κάμερον, Ντέιβιντ Φίντσερ, Κρίστοφερ Νόλαν και άλλους. Αφορμή; Ο θάνατος του φιλμ και η ψηφιακή επανάσταση. «Ποιός νοιάζεται;» θα πουν κάποιοι από εσάς. Μπορεί και να το δείτε όμως. Ξέρετε, παίζει ο Κιάνου Ριβς. Που ήρθε, χαμογέλασε στις κάμερες με το «τσαλακωμένο» look του, που όμως δεν μπορεί να «κρύψει» το πόσο νεότατος δείχνει σήμερα, στα 47 του χρόνια. Και τα κοριτσάκια ούρλιαξαν... Αναρωτιέμαι πόση σημασία θα έδωσαν στα λόγια του αγαπημένου τους, προς τους δημοσιογράφους: «Είμαι εδώ για να υπερασπιστώ το μέλλον του κινηματογράφου και νομίζω ότι αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία από το πόσα βγάζω ή σε ποιά υπερπαραγωγή θα πρωταγωνιστήσω. Είχα την ευκαιρία να γνωρίσω μερικούς από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του κόσμου με αυτό το ντοκι μαντέρ, και απ’οτι ακούω έχουμε ήδη πουλήσει τα δικαιώματα του σε αρκετές χώρες. Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται σε μένα... Μπορεί.». Κάποια τον ρώτησε πως διατηρείται τόσο «νέος» αλλά απέφυγε την απάντηση με ένα χαμόγελο.