Πόσο θόρυβο να περιμένουμε στην Ελλάδα για μια ταινία που απεικονίζει μια καλόγρια να αυνανίζεται και ξεκινά με γκρο στο γυμνό της αιδοίο (ειδικά δε όταν αυτή ερμηνεύεται από τη γνωστή μέσω της «Ιερής» ελληνικής τηλεόρασης Ταμίλα Κουλίεβα); Ίσως και να μη γίνει τίποτα βέβαια, η – ούτως ή άλλως (τσεκάρετε τα σχόλια στο κείμενο μου περι Αγγελόπουλου και Φλώρινας) τριτοκοσμική – χώρα έχει σοβαρότερα προβλήματα. Και τα Μετέωρα του Σπύρου Σταθουλόπουλου δεν έχουν απολύτως καμία πρόθεση να ποντάρουν στη φτηνή πρόκληση, είναι μια πολύ σημαντικότερη ταινία απ’ αυτό.

Δεν ξέρω αν θα πάρει κάτι – είδα και πολύ χειρότερες ταινίες μέχρι τώρα στο διαγωνιστικό, αλλά είναι ταινία που παρά τις αδυναμίες της (δείχνει ανολοκλήρωτο στις προθέσεις του το δράμα πίσω από τη ψηφιακή καλλιέπεια και το ευφάνταστο βυζαντινό animation - ένα πραγματικά ιδιοφυιές σκηνοθετικό εύρημα που, όμως, είχε τη τύχη να ευδοκιμήσει στα χέρια των γερμανών καλλιτεχνών που ανέλαβαν τη φιλμική του μετουσίωση) έχει στιγμές αληθινής έμπνευσης και Χάρης που δεν μπορείς να αγνοήσεις. Όπου έλληνας καλόγερος ερωτεύεται ρωσίδα «συνάδελφο», έρωτας που ασφυκτιά υπό το βλέμμα των ουρανών για να ευλογηθεί, εντέλει (σε επίπεδο σήμανσης, όχι πλοκής) απ’ αυτούς. Όποια κι αν είναι η γνώμη σας, πρέπει να συμφωνήσετε: δύσκολο πράγμα να καταγράψεις τη Χάρη σε φιλμ. Τα Μετέωρα σχεδόν το πετυχαίνουν. Ακόμα κι έτσι, είναι ένα κάποιο κατόρθωμα.