"Δεν πεθαίνουμε... Μεταβιβαζόμαστε", υποστηρίζει ο Κλιντ Ίστγουντ στη νέα του ταινία "Η ζωή μετά".
Τρεις άνθρωποι. Τρεις ιστορίες. Ο Τζορτζ με το χάρισμα να "ακούει" τους νεκρούς. Η Μαρί πήγε …και γύρισε από το τσουνάμι.
Ο Μάρκους είναι ο δίδυμος αδελφός του νεκρού Τζέισον.

Δεν έχουν τίποτα κοινό οι ήρωες του εκτός του ότι κινούνται αμφότεροι στη διαχωριστή γραμμή ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Και πάνω σ’αυτή  θα εξελιχθεί μια παράλληλη και επώδυνη πορεία.

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης το να σκηνοθετείς στις ΗΠΑ, σημαίνει ότι παίζεις με τους κανόνες του συστήματος (Χόλιγουντ), όμως ο Κλιντ εξακολουθεί να συμπεριφέρεται σαν σκηνοθέτης από άλλο πλανήτη.

Μπροστά στο ταξίδι χωρίς επιστροφή, οι προηγούμενες ταινίες μοιάζουν με απλές διαδρομές, αφού το τέλος τους, εκεί που πάντα ήθελαν να φτάσουν οι ήρωες του – έχει αντικατασταθεί με το τέλος της φθαρτής μας ύπαρξης.  

Η αινιγματική μελαγχολία στο σενάριο, καθώς η σκηνοθετική μπαγκέτα προβάρει το διφορούμενο, πετυχαίνει ένα υπόγειο φιλοσοφικό δέος …που αρμενίζει μαζί με τη βάρκα του φινάλε.

Ο Κανένας

Έξω από τα στενά όρια της μεγάλης οθόνης ο θάνατος σπάνια μεταμορφώνεται σε θεαματικό μύθο. Και όταν μιλάμε για πραγματικότητα, δεν μπορεί να είναι άλλη από τη δική μας.

Στους δικούς μας δρόμους οι ανίκητοι ήρωες δίνουν τη θέση τους στους αντι-ήρωες, στους losers, όπως ακριβώς το όνειρο στην ψευδαίσθηση. Στα στενά δρομάκια  γύρω από την Ομόνοια και το Μεταξουργείο, οι εικόνες (σαν αίμα στις φλέβες) ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια μας για να αποτυπώσουν την ιστορία του Κανένα... που έζησε και πέθανε μέσα στα σκουπίδια. Πού η ζωή και πού ο θάνατος... Στα μηδέν τετραγωνικά ενός κάδου.

Τι τελικά πονάει περισσότερο; Η ζωή μετά ή η ζωή στο πουθενά; 

[Κριτική ταινίας "Η ζωή μετά"]