| (H)apopsis…(Δυτικομακεδονική) 8 |
| Συντάχθηκε από τον/την Πέτρο Αλμπάνη |
| Ημερομηνία Δημοσίευσης: Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2007 |
  Ψήφο λοιπόν στο συγγραφέα Δημήτρη Δημητριάδη και το βιβλίο του «Πεθαίνω Σαν Χώρα». Ακαριαίο χτύπημα στο μύθο της ελληνική μοναδικότητας. Τι ωραίο θα ήτανε να παρακολουθούσα και την θεατρική διασκευή του Μιχαήλ Μαρμαρινού! Βιβλίο - κόλαφος στη σοβαροφάνεια που μας διακρίνει ως λαό μέσα στο συμπλεγματικό επαρχιωτισμό μας. «Ο καθείς κρίνεται από την ιστορία του και τα απαρχαιωμένα μυαλά κάποτε βρίσκουν τη θέση τους μαζί με τα καταστατικά τους στις σπηλιές της παλαιοντολογίας» καγχάζει ο Δημητριάδης σε ένα συγγραφικό πόνημα σουρεάλ σαν Αλμοδοβαρ-ική ταινία και περιγράφοντας μια μικρομέγαλη Ελλάδα λύνει τον γόρδιο δεσμό γιατί τα «μεγάλα» μεγέθη (για πόσον ακόμη;) δεν χωράνε στη χώρα μας. Δεν είναι ανεκτά. Είναι εθνικής σημασίας ζήτημα…Ψήφο δεύτερη στον fresh air που ευωδιάζουν τα διάφορα free press. Σε πλήρη αντιδιαστολή με την δυσάρεστη οσμή που αναδίδουν πάρα πολλά δημοσιογραφικά μειράκια σε έντυπα και τηλεόραση. Νομίζω ότι είναι ένα από τα λίγα καλά πράγματα που συμβαίνουν εσχάτως στη χώρα μας ενάντια στον λυμφατικό «αέρα» των τηλεοπτικών σκυλάδικων. Το ωραίο και η εμβρίθεια, όταν έχουν κέφια, εκδικούνται. Κολυμπούν σ’ όλες τις κλίμακες της καθημερινότητας. Φαντάσου τώρα, λέει, να ανθούσε ο βιβλιοφιλικός ακτιβισμός, το επονομαζόμενο bookcrossing και στην Ελλάδα. Απ’ τη Γαλλία προερχόμενο το bookcrossing, δηλαδή η διαδικασία του να αφήνεις ένα ή περισσότερα βιβλία σε δημόσιο χώρο για να τα βρουν άλλοι, να τα διαβάσουν και να κάνουν κατόπιν το ίδιο! Μια ιδέα του 2001 που πήρε γρήγορα διαστάσεις cult και αριθμεί εξακόσιες χιλιάδες μέλη σ’ όλες τις μεγάλες μητροπόλεις, πλην φυσικά της Αθήνας. Χώροι απόθεσης παγκάκια, πλατείες, stands, στάσεις, τερματικοί σταθμοί, ακόμη και περίπτερα (www.geocities.com/itsmarcos). Ναι, ξέρω, αυτά είναι αστεία και αιρετικά. Δεν ταιριάζουν στην ράθυμη Ελλάδα, στο ιδιότυπο «Νησί Των Παχυδέρμων» του Μπενέξ. Δεν έχουμε πάρκα, ούτε καλά – καλά πλατείες. Για φαντάσου όμως…  Ψήφο τρίτη, ισχυρή για αυτοδυναμία, δίνω στο team του Sani Festival. Εκεί στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής, στον λόφο της Σάνης με τον χαρακτηριστικό πυργίσκο, συντελείται εδώ και δεκαπέντε χρόνια μια άκρως επιτυχημένη πολιτισμική αποκέντρωση από ανθρώπους που δεν κάνουν ταμείο στο τέλος κάθε φεστιβαλικής χρονιάς. Μια αξιόπιστη πολιτισμική πρόταση που με αφετηρία το κέφι και το μεράκι των ιδιοκτητών του ομώνυμου ξενοδοχειακού συγκροτήματος έχει εξελιχθεί σε top καλοκαιρινό πολιτιστικό προορισμό. Με σεβασμό προς την καλλιτεχνική δημιουργία και με εκτίμηση στο πολυάριθμο βορειοελλαδίτικο κυρίως κοινό που συρρέει κάθε χρόνο έχει σφυρηλατήσει μια ιδιαίτερη σχέση με μουσικούς και δημιουργούς απ’ όλον τον κόσμο και κάθε μουσικού genre τέτοια ώστε να επιτρέπει την μεγάλη «Βαλκυρία» της world music, την Dee Dee Bridgewater (για δεύτερη φορά μέσα σε επτά χρόνια) να παρουσιάζει επί σκηνής το νέο της πόνημα “Red Earth - A Malian Journey”. Εκεί ήταν η (H)apopsis να δονείται από μια αχαλίνωτη ενέργεια και μια διάθεση για χορό. Με μια δεκαμελή μπάντα βιρτουόζων (κυρίως από το Μάλι, παρών και ο δεκαεξάχρονος γιος της) η εμπνευσμένη τραγουδίστρια καθήλωσε ερμηνεύοντας παραδοσιακή jazz και ταξιδεύοντας τους ακροατές στην πεμπτουσία και στη ρίζα της μουσικής: Στην αφρικανική ήπειρο και στα τοπικά όργανα και την παράδοση της. Και φυσικά με το πνεύμα της Ella Fitzgerald να ταξιδεύει νοητά με τα κύματα της κοντινής παραλίας...  Ψήφο τέταρτη στο μουσικό χωριό του Πηλίου, στον Άγιο Λαυρέντιο, έναν μικρό οικισμό κοντά στο Βόλο. Για δεύτερη συνεχή χρονιά η μουσική αυτή διοργάνωση από ανθρώπους του χώρου (βιρτουόζους εκτελεστές κ.λπ.) προσφέρει ένα ολοκληρωμένο σύνολο μουσικών και εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων. Απαριθμώ: Workshops και εργαστήρια από ειδήμονες του (ξεχώρισα αυτό του εκτελεστή κρουστών Κ. Αναστασιάδη με καλεσμένο τον Μισιρλί Αχμέτ), «do it yourself» αυτοσχεδιαστικές συναυλίες από περισπούδαστες μπάντες αλλά και από γνωστούς καλλιτέχνες (σύμπραξη Αγγελάκα και Ψαραντώνη για παράδειγμα), σεμινάρια φωνητικής εξερεύνησης και αφήγησης παραμυθιών. Φυσικά με μιας ενσωματώθηκα στην «άλλη Ελλάδα» με την οποία, παρότι λίγο αυτιστική και αυτάρεσκη, μιλάμε την ίδια γλώσσα. Κι εκεί, στην δροσερή πλατεία του χωριού, ξαφνικά...ένα θέατρο Καμπούκι επί σκηνής! Διαβολικοί ρυθμοί και μυστικισμός απ’ το αρχαίο δέντρο της μουσικής. Γενηθήτω ρυθμός, αρμονία στη blasted γη της ψυχής μου, με αρωγούς τύμπανα, κύμβαλα, μεταλλόφωνο. Live flesh in action. Εδώ είναι η εκπαίδευση, στο χώμα, χθόνια, όπως και η αρχέγονη φύση μας...  Τελευταίο σταυρό προτίμησης στο πρώτο Φεστιβάλ Τάνγκο Θεσσαλονίκης με κωδικό πτήσης «Θεσσαλονίκη – Buenos Aires». Με μια γενναιόδωρη ατζέντα εκδηλώσεων που περιλάμβανε συναυλίες, θεατρικά δρώμενα, φωτογραφική έκθεση, κινηματογραφικές προβολές, εκμάθηση χορού, καθένα απ’ αυτά πολύτιμο πετράδι στο στέμμα των πολυσχιδών δραστηριοτήτων της πολιτιστικής ομάδας Barrio Cultural. Ένα διαφορετικό φεστιβάλ που «ταξίδεψε» (όχι βέβαια με το μετρό της πόλης…) στην πρωτεύουσα της Αργεντινής με τους «καλούς ανέμους» και στο τάνγκο, την πιο ατόφια έκφραση του πολιτισμού του αργεντίνικου λαού (το ποδόσφαιρο ανήκει και αυτό στον πολιτισμό τους…μαζί με τον Μπόρχες και το σινεμά). «Μια θλιμμένη σκέψη που χορεύεται είναι το τάνγκο», όπως είχε πει κάποτε ο Αργεντίνος ποιητής Ενρίκε Σάντος Ντισέπολο. Του λόγου το αληθές διαπίστωσαν όσοι βρέθηκαν στην εναρκτήρια συναυλία του φεστιβάλ στην «Αίγλη» της Θεσσαλονίκης. Σ’ έναν υποβλητικό χώρο κατάστικτο από μνήμες πάλαι ποτέ ένδοξων στιγμών του παρελθόντος της πόλης το ελληνικό Music Workshop Trio με μια ασυνήθιστη ποικιλία κρουστών «προσέγγισε» Πιατσόλα, Γκαρντέλ, Φερέρ αλλά και νεότερους. Ύστερα, απολύτως φυσικά, ακολούθησε το Quarteto Gustavo Gancedo με γαλλοαργεντινική καταγωγή. Με το μπαντονεόν να δίνει τον τόνο και τα έγχορδα να στοιχίζονται αρμονικά πίσω του το κουαρτέτο ισορρόπησε έξοχα ανάμεσα στη «παλιά» milonga και στους πιο new age ρυθμούς. Αλλά φυσικά φεστιβάλ τάνγκο χωρίς χορό δεν γίνεται. Έτσι η μικρή πίστα του μαγαζιού γέμισε από το milonga show δύο ξένων χορευτικών ντουέτων που συνδύασαν άριστη τεχνική και συναίσθημα «αναγκάζοντας» το κοινό να λικνιστεί κι αυτό, στην πλειοψηφία του επιδεικνύοντας πολύ καλές χορευτικές ικανότητες (εκτός δυστυχώς από εμένα!). Οι φωτογραφίες είναι του Πέτρου Αλμπάνη  |
