| Fahrenheit |
| Συντάχθηκε από τον/την Zaphod |
| Ημερομηνία Δημοσίευσης: Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2005 |
 Βαθμολογία: 8/10 Είδος: Adventure Κατασκευαστής: Quantic Dream Διανομή: Atari Ελάχιστες Απαιτήσεις: Pentium III 800MHz, 256MB RAM, T&L κάρτα γραφικών με 32ΜΒ μνήμη DirectX 9.0c συμβατή, 4GB στο σκληρό δίσκο Προτεινόμενη Σύνθεση: Pentium 4 1,7GHz, 512MB RAM, κάρτα γραφικών με 64ΜΒ μνήμη Web site: http://www.atari.com/fahrenheit/uk/index.html Βαθμός Δυσκολίας: Υψηλός +: Εξαιρετικά καλογραμμένο σενάριο, άψογη αισθητική, ταχύτατο - έως και αγχωτικό - gameplay, υπέροχη μουσική, νεωτερικό στιλ... -: ...που όμως ξενίζει, «παράδοξος» χειρισμός που απαιτεί έως και τέσσερα(!) χέρια, μέτρια γραφικά, μικρές σεναριακές ανακολουθίες Κάποτε ήταν μόδα, μετά εξαφανίστηκαν σαν τους δεινόσαυρους, αλλά τώρα σαν το μυθικό φοίνικα ξαναγεννιούνται από τις στάχτες τους μέσα από ένα θαυμάσιο παιχνίδι που, κοιτώντας το παρελθόν, φέρνει την άνοιξη στα adventures. Αρκετά όμως με τις «ποιητικές μεταφορές». Τη δεκαετία του ’90 η είσοδος του βίντεο στο χώρο των PCs προκάλεσε μία επανάσταση στο χώρο των adventure, δημιουργώντας το είδος των λεγόμενων interactive movies με χρήση FMV (Full Motion Videos) με κλασικά παραδείγματα τα “The Ripper”, “Phantasmagoria” και “Gabriel Knight”. Μόλις όμως πέρασε η σχετική μόδα εξαφανίστηκαν και οι εκπρόσωποι του είδους. Το ότι γενικότερα ο χώρος των adventures περνά περίοδο «λειψυδρίας» δεν είναι δα κάτι κρυφό. Η Quantic Dream όμως ίσως και να καταφέρει να αλλάξει το σκηνικό δημιουργώντας ένα interactive θρίλερ επιστημονικής φαντασίας στα πρότυπα των παλαιών καλών FMV adventures, με ένα όμως εντελώς νέο 3D περιτύλιγμα και ριζοσπαστικό gameplay που θα συζητηθεί. Το ζήτημα είναι αν επιβεβαιώνεται το ρητό «ο τολμών νικά». Για να δούμε... Οι προγραμματιστές της Quantic Dream πήραν ένα μάλλον συνηθισμένο θέμα: Τραγικός ήρωας που γίνεται εγκληματίας - όχι από υπαιτιότητά του - και μπλέκεται σε μία επικών διαστάσεων μάχη καλού και κακού, με αρκετές δόσεις μαγείας και αρχαίων πολιτισμών, για να καταλήξει τελικά να σώσει την υφήλιο από την απόλυτη καταστροφή. Έφτιαξαν τρεις κεντρικούς ήρωες βασισμένοι σε αρκετά κλισέ: Ο παγιδευμένος - θύμα των περιστάσεων - φυγάς (Lucas Kane), η κουκλάρα ντετέκτιβ που παρέμεινε single γιατί είναι ταγμένη στο καθήκον (Carla Valenti) κι ο πλακατζής πρώην μικροκακοποιός (Tyler Miles), ο Αφροαμερικανός συνάδελφος της (σ. σ. ακόμη κι ο κλασικός τύπος του φωνακλά χοντρού διοικητή κάνει το πέρασμά του). Κάπου εδώ όμως σταματούν να ακολουθούν την πεπατημένη κι αποφασίζουν - βασισμένοι σε δοκιμασμένες λύσεις - να αλλάξουν μία και καλή την εικόνα που είχαμε στο μυαλό μας για ένα τυπικό adventure game. Πρώτα από όλα και οι τρεις ήρωες είναι διαθέσιμοι στον παίκτη. Μη σπεύσετε να πείτε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο καθώς οι πρωταγωνιστές του «Fahrenheit» όχι μόνο δε συνεργάζονται μεταξύ τους αλλά θα κληθείτε να χειριστείτε τόσο τους διώκτες όσο και το διωκόμενο και μάλιστα με κυριότερο αντίπαλο το χρόνο. Αυτό σημαίνει ότι τη μία στιγμή - ως Lucas - θα προσπαθείτε να εξαφανίσετε τα ίχνη που οδηγούν στην ενοχοποίηση σας και την αμέσως επόμενη - ως Carla - θα επιχειρείτε να βρείτε την άκρη του νήματος που θα σας οδηγήσει στη σύλληψη του Lucas. Μάλιστα κάθε σας απόφαση - κάτω από την αμείλικτη πίεση του ρολογιού - έχει συχνά αποφασιστική σημασία για την τελική έκβαση των πραγμάτων. Σημειώστε εδώ ότι οι ήρωες παρουσιάζουν ανθρώπινα χαρακτηριστικά και αντιδρούν στην πίεση των καταστάσεων, πράγμα που σημαίνει ότι αν τους...ζορίσετε μπορεί να φτάσουν και στην κατάρρευση. Για παράδειγμα η κούραση από το ξενύχτι μπορεί να περάσει λίγο με ένα καφεδάκι που θα πιείτε ή, ακόμη χειρότερα, ένας λάθος συνδυασμός δευτερευόντων ενεργειών όπως η κατανάλωση ηρεμιστικών χαπιών μαζί με αλκοόλ μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο!  Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να αποδώσω τα εύσημα στους σχεδιαστές του παιχνιδιού για δύο εξαιρετικά του στοιχεία. Το πρώτο έχει να κάνει με το πόσο σωστά υλοποιημένο είναι το σύστημα περιορισμού του χρόνου. Στους διαλόγους έχετε μερικά δευτερόλεπτα στη διάθεσή σας για να αποφασίσετε τι θα πείτε, όπως και στην πραγματικότητα άλλωστε. Όμως για να μην αποκαρδιώνονται οι παίκτες το σύστημα διαλόγου είναι υπερ-απλούστατο και βασίζεται σε λέξεις - κλειδιά άμεσα κατανοητές ώστε ο παίκτης να παίρνει εύκολα την απόφασή του (ευτυχώς, γιατί ακόμη και το τί θα πείτε παίζει ρόλο στην πορεία που θα πάρουν τα πράγματα). Το δεύτερο έχει να κάνει με την προσαρμογή απλών καθημερινών ενεργειών που κάνουν οι ήρωες. Ένα ντους ή ένα CD στο στέρεο βοηθάει στο να ηρεμήσουν από το στρες ενώ ένας ζεστός καφές ή και λίγο παγωμένο γάλα είναι ότι πρέπει για μία μακριά νύχτα ερευνών. Εδώ μάλιστα η "ευρωπαϊκή" νότα του "Fahrenheit" είναι παραπάνω από προφανής αφού στο ημέτερο πιο προοδευτικό κοινό το σεξ δε θεωρείται ταμπού και στο παιχνίδι υπάρχουν τουλάχιστον τρία σημεία (τόσα ανακάλυψα εγώ) όπου άνθρωποι του αντιθέτου φύλου προβαίνουν σε...ερωτικές περιπτύξεις. Μικρό φάουλ αποτελεί το γεγονός ότι το σύστημα επηρεασμού της εξέλιξης από τις εκάστοτε επιλογές του παίκτη δε λειτουργεί πάντα, δημιουργώντας μικρές σεναριακές τρύπες. Π.χ. έβαλα τη γκαρσόνα που είδε τον Lucas να διαπράττει το έγκλημα να περιγράψει στην αστυνομία ένα πρόσωπο εντελώς διαφορετικό από την πραγματικότητα - που έμοιαζε εκπληκτικά στον Νταλί! - κι όμως, δύο σκηνές πιο κάτω, ο Tyler κυκλοφορούσε με ένα σκίτσο φτυστό της φάτσας του Lucas. Γενικά, τόσον η εξέλιξη του σεναρίου όσο και το σύστημα περιορισμένου χρόνου είναι σε τέτοιο βαθμό καλοδουλεμένα ώστε κάποια στιγμή θα βρεθείτε να...ιδρώνετε, συμπάσχοντας με τους ήρωες του παιχνιδιού! Το κακό όμως είναι ότι θα ιδρώσετε και από την προσπάθεια ελέγχου τους! Ενώ λοιπόν όλα φαίνεται να πηγαίνουν θαυμάσια έρχεται αυτό το μπερδεμένο σύστημα ελέγχου που βασίζεται σε ακολουθίες κινήσεων του mouse ή του gamepad το οποίο, σε συνδυασμό και με την πίεση του χρόνου, μπορεί να μετατρέψει τα νεύρα σας σε...κορδόνια. Βλέπετε οι προγραμματιστές επιδίωξαν να εμπλουτίσουν το παιχνίδι με cut-scenes δράσης, χωρίς όμως να ξεφύγουν από τα πλαίσια ενός adventure. Αντί λοιπόν να προχωρήσουν στην πρόσμιξη με παιχνίδια action, FPS (first person shooters) και beat-em-up προτίμησαν να παρεμβάλουν τέτοιου είδους σκηνές δράσης που για να ολοκληρωθούν με επιτυχία θα πρέπει ο παίκτης απλώς να πατήσει μία αλληλουχία πλήκτρων (ή να κινήσει τα sticks του gamepad) σύμφωνα με ένα χρωματικό κώδικα που εμφανίζεται στην οθόνη. Στην πράξη το σύστημα δε δουλεύει καλά ή, για την ακρίβεια, είναι σχεδόν καταστροφικό αν παίζετε με mouse/πληκτρολόγιο και απλώς δύσκολο αν χρησιμοποιείτε gamepad. Θα πρέπει λοιπόν να συνηθίσετε στην ιδέα της αποτυχίας - και συχνής επανάληψης της κάθε σκηνής - ενώ παράλληλα είναι σίγουρο ότι θα χάσετε κάποιους διαλόγους και σκηνές καθώς θα είστε απασχολημένοι με την...πάλη σας με το χειριστήριο. Στο "Fahrenheit" μάλιστα συνάντησα το άκρον άωτον του σύνθετου χειρισμού: Στις τελικές μονομαχίες θα χρειαστεί, ούτε λίγο ούτε πολύ, να χειρίζεστε με ταχύτητα ταυτόχρονα τόσο το πληκτρολόγιο όσο και το mouse/gamepad! Ιδανικό θα ήταν να έχετε στη διάθεσή σας ένα παίκτη ακόμη για βοήθεια καθώς χωρίς υπερβολή χρειάζονται τέσσερα χέρια (σ. σ. εγώ και ένας φίλος μου "επιστρατεύσαμε" τις συντρόφους μας για να ολοκληρώσουμε το παιχνίδι!). Φαίνεται οι προγραμματιστές του "Fahrenheit" έχουν μία ιδιόμορφη άποψη περί συντροφικότητας και gaming…  Σε ότι αφορά στον εικαστικό τομέα η γαλλική ομάδα που βρίσκεται πίσω από το σχεδιασμό του παιχνιδιού έδωσε τον απαραίτητο ευρωπαϊκό αέρα που απαιτείται σε κάθε αξιοπρεπές interactive θρίλερ. Για την ακρίβεια, τόσο σκηνοθετικά όσο και από άποψη φωτισμών, το "Fahrenheit" είναι αξεπέραστο. Εκεί που μας τα χαλάει είναι ο τομέας της λεπτομέρειας όπου ο αριθμός των πολυγώνων που απαρτίζουν τα 3D αντικείμενα είναι ελάχιστος, θυμίζοντας παιχνίδι με ηλικία...πενταετίας, αλλά χαλάλι του. Τα εφέ - ειδικά ο κόκκος που έχει προστεθεί στο ούτως ή άλλως ομιχλώδες περιβάλλον - και ο χειρισμός της κάμερας κρύβουν αρκετά καλά τα μειονεκτήματα των γραφικών του "Fahrenheit". Εκεί όμως που το παιχνίδι δεν...παίζεται είναι ο τομέας του ήχου! Τί να πρωτοαναφέρω; Το φανταστικό soundtrack, το κινηματογραφικού επιπέδου voice over ή τα εξαιρετικά εφέ που παγώνουν το αίμα; Ένα έχω να πω: Δυναμώστε τα ηχεία, σβήστε τα φώτα και απολαύστε το! Συγχαρητήρια στην Quantic Dream για την τόλμη της και μακάρι να δούμε κι άλλους τέτοιους τίτλους που θα μας βγάλουν από το τέλμα της επανάληψης και του απλού εντυπωσιασμού. Προσωπικά, έχοντας δει τα δύο από τα συνολικά τέσσερα "happy end" του παιχνιδιού, σπεύδω - τώρα που πήρα και το κολάι του χειρισμού - να το ολοκληρώσω και πάλι και πάλι... |
