| Croque Madame 7 |
| Συντάχθηκε από τον/την Κατερίνα Πολυχρονιάδη |
| Ημερομηνία Δημοσίευσης: Τρίτη, 09 Ιουνίου 2009 |
Οταν αρκετοί από τους υπόλοιπους πήγαν...παραλία και λίγοι περισσότεροι στις κάλπες η Κατερίνα Πολυχρονιάδη άφησε για λίγο την έδρα της, το αγαπημένο της Παρίσι
και τράβηξε για το πολιτικό, διοικητικό και για αυτό και σε μεγάλο βαθμό οικονομικό κέντρο της Ευρώπης: Την πρωτεύουσα του Βελγίου!
Το Croque Madame πάει...Βρυξέλες!
Αυτό το μήνα θα αφήσουμε για λίγο το Παρίσι...Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο οι ευρωπαϊκές εκλογές βρέθηκαν στο προσκήνιο της επικαιρότητας. Το Croque Madame αναζητώντας μια αλλαγή από την καθημερινότητα του Παρισιού σκέφτηκε να πάει να συναντήσει μερικά Croque Monsieur στην πόλη η οποία και η ίδια βρέθηκε αυτές τις ημέρες στα φώτα της δημοσιότητας. Αποστολή στις Βρυξέλλες λοιπόν παρέα με ένα Croque Monsieur το οποίο ανυπομονούσε να γνωρίσει μια πόλη γνωστή για τη θεατρική της δραστηριότητα. Ετσι το Croque Monsieur έφτασε μια ημέρα νωρίτερα στην πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ενωσης ώστε να μπορέσει να παρακολουθήσει την παράσταση «In Pieces» στο περίφημο «Kaaistudio's». Όταν το Σάββατο, νωρίς το πρωί, το Croque Madame έφτασε στις Βρυξέλες και ρωτούσε για την πόλη, τα μουσεία, τα καφέ και τα εστιατόρια το Croque Monsieur επέμενε να μιλά μόνο για αυτή την παράσταση: «Axe, Break, Frozen, Sea, Inside...O Τιμ Ετσελς (Forced Entertainment) βρήκε αυτές τις λέξεις στον Κάφκα και τις έδωσε στην Φουμίγιο Ικέτα (Rosas Dance Company) η οποία τις έκανε χορευτικές κινήσεις. Κάπως έτσι γεννήθηκε το «In Pieces», το σόλο της Ικέτα το οποίο ακροβατεί στο όριο ανάμεσα στο χορό, το θέατρο και την performance art. Η δραματουργία του Ετσελς διερευνά τη λειτουργία της μνήμης, αποδίδοντας λίστες από αριθμημένες λέξεις ή φράσεις, μια ζωή - ή και περισσότερες - σε κομμάτια που δεν μπορούν να επανασυγκολληθούν παρά μόνον ως κατασκευασμένη απαρίθμηση. Ακόμα κι αυτή όμως χάνει κάθε επιβολή αφού τελικά το βασικό ρόλο στη μνήμη παίζει το σώμα το οποίο δεν κάνει τίποτα άλλο από το να προσπαθεί να ισορροπεί ανάμεσα σε συναστρίες ασύνδετων νοημάτων...». Ισως τελικά να έπρεπε να είχα πάει και εγώ από την Παρασκευή...
Ομως έφτασα στις 9.13 του πρωινού του Σαββάτου σε μια πόλη που γρήγορα καταλαβαίνεις ότι είναι ο πύργος της Βαβέλ, παρά το γεγονός ότι τα Σαββατοκύριακα πολλοί από τους μη Βέλγους εργαζόμενους επιστρέφουν στις πόλεις τους και στις χώρες τους. Πρώτος προορισμός το «Mont Des Arts», η περιοχή με τα μουσεία όπου πριν από δύο εβδομάδες εγκαινιάστηκε το Μουσείο Μαγκρίτ. Ένα κτίριο αφιερωμένο στον σπουδαίο Βέλγο σουρεαλιστή ζωγράφο και το οποίο φιλοξενεί το μεγαλύτερο μέρος του ανεκτίμητου έργου του. Δίπλα του το μουσείο των κόμικ μιας και η πόλη, εκτός από πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, είναι και πρωτεύουσα των κόμικ. Δεν επισκεφθήκαμε όμως αυτό το μουσείο μιας και προτιμήσαμε να πάμε αργότερα στο βελγικό Κέντρο Των Κόμικ, ένα χώρο όπου μπορείς να παρακολουθήσεις την παραγωγή αυτής της τόσο ιδιαίτερης μορφής δημιουργίας από την αρχή ως το τέλος καθώς και να επισκεφτείς τα ατελιέ καλλιτεχνών που ζουν και εργάζονται μέσα σε αυτό το χώρο. Και όλα αυτά μέσα σε ένα πανέμορφο κτίριο του αρχιτέκτονα Χόρτα ο οποίος έχει δημιουργήσει πολλά κτίρια art nouveau αργότερα στις Βρυξέλλες. Ένα από αυτά είναι και το ίδιο του το σπίτι στην περιοχή Ιξέλ και το οποίο σήμερα φιλοξενεί το μουσείο Χόρτα. Δεν είναι όμως ο μόνος εκπρόσωπος της art nouveau στην ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Πολλοί ήταν οι αρχιτέκτονες που στις αρχές τους εικοστού αιώνα προέβαλαν αυτό το ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό στυλ και κόσμησαν τις Βρυξέλλες με εντυπωσιακά κτίρια τόσον από πλευράς όψεων όσο και εσωτερικής διαρρύθμισης και διακόσμησης. Εντυπωσιακό παράδειγμα το κτίριο της εταιρείας Old England, χτισμένο το 1889 και το οποίο σήμερα φιλοξενεί το Μουσείο Μουσικών Οργάνων των οποίων τον ήχο μπορεί να ακούσει και να μελετήσει ο σύγχρονος επισκέπτης. Από την ταράτσα του μουσείου, όπου βρίσκεται καφέ - εστιατόριο, μπορεί κανείς να δει και να χαζέψει όλη την πόλη των Βρυξελών.
Στην ίδια περιοχή των μουσείων άλλο ένα ενδιαφέρον κτίριο φιλοξενεί το νέο μουσείο καλών τεχνών, το Μποζάρ, το οποίο επικεντρώνεται κυρίως στη σύγχρονη τέχνη. Αυτό τον καιρό η βασική έκθεση είναι μια ρετροσπεκτίβα του έργου της Σοφί Καλ η οποία, μέσα από είκοσι αυτοβιογραφικά έργα, παρακολουθεί τη ζωή της εμβληματικής Γαλλίδας καλλιτέχνιδας. Συγγραφέας, φωτογράφος, σκηνοθέτις και ενίοτε...ντετέκτιβ η Σοφί Καλ «σκηνοθετεί» για πρώτη φορά τον εαυτό της, συνδέοντας την προσωπική της ζωή με την καλλιτεχνική παραγωγή. Η φωνή του Φρεντερίκ Μιτεράν συνοδεύει τον επισκέπτη και διηγείται την ιστορία της ζωής της δημιουργού ώστε να περάσει το όριο της μυθοπλασίας. Αν και εντυπωσιακή, συγκινητική και πρωτοποριακή η έκθεση απαιτεί πολλή συγκέντρωση και ψυχική μα και...σωματική δύναμη από τον επισκέπτη μιας και είναι η μεγαλύτερη έως τώρα που έχει κάνει η Καλ.
Το μουσείο Μποζάρ όμως συχνά λειτουργεί και ως χώρος συναυλιών και πάρτι, άλλοτε σύγχρονης μουσικής και άλλοτε για τις ανάγκες εορτών των διάφορων κοινοτήτων που διαβιούν και εργάζονται στις Βρυξέλλες. Ετσι στους ίδιους χώρους που σήμερα φιλοξενείται η έκθεση «Disorder» των Μπερνάρ Βενέτ και Ζακ Σαρλιέ σε μερικές ημέρες κάποιοι θα έχουν την τύχη να γευτούν τις λιχουδιές και να χορέψουν υπό τον ήχο των μουσικών της αφρικανικής κοινότητας. Φεύγοντας από τη περιοχή των μουσείων χανόμαστε στα στενά δρομάκια της περιοχής Μαρόλ για να ανακαλύψουμε τη καθημερινή ζωή της πόλης. Μιας πόλης γεμάτης από υπαίθρια παζάρια όπως αυτό της πλατείας Ζε Ντε Μπαλe. Αντικείμενα, ρούχα, πίνακες και έπιπλα στήνονται καθημερινά σε αυτή τη μεγάλη πλατεία και οι ντόπιοι συνωστίζονται για τα ψώνια τους. Γύρω - γύρω υπαίθρια καφέ και συναυλίες jazz δίνουν ένα ιδιαίτερο χαρακτήρα στα Σαββατοκύριακα των κατοίκων.
Συνεχίζουμε νότια, βγαίνοντας από το ιστορικό κέντρο της πόλης. Parvis Saint Gilles, Rue Chatelain, Place Flegey είναι μερικά από τα μέρη όπου είναι συγκεντρωμένα μπαράκια, εστιατόρια και άλλα υπαίθρια καταστήματα. Παρά το γεγονός ότι ο καιρός δεν βοηθάει φαίνεται ότι οι κάτοικοι αυτής της πόλης προτιμούν να ζουν έξω. Υπαίθριες καντίνες με θαλασσινά, συναυλιακοί χώροι σε ταράτσες κτιρίων και πλατείες γεμάτες κόσμο. Τη Κυριακή αποφασίζουμε απλά να περπατήσουμε, να φάμε τηγανητές πατάτες, να δοκιμάσουμε άγνωστες μπίρες σε παμπάλαιες μπρασερί, να αγοράσουμε σοκολατάκια...Ετσι αφήνουμε για την επόμενη φορά τις υπόλοιπες εκθέσεις και τη βόλτα με τον οδηγό στο χέρι. Άλλωστε οι Βρυξέλλες απέχουν μόνο μιάμιση ώρα με το τρένο από το Παρίσι. Το Παρίσι που μας υποδέχεται Δευτέρα πρωί με κρύο και βροχή και αναρωτιόμαστε όπως κάθε χρόνο πώς θα γίνουν όλα αυτά τα υπαίθρια φεστιβάλ μουσικής, κινηματογράφου και θεάτρου που προγραμματίζονται για τον Ιούνιο...Ελπίζουμε στο θαύμα που μπορεί να κάνει ο καιρός για άλλη μια φορά! |
Οταν αρκετοί από τους υπόλοιπους πήγαν...παραλία και λίγοι περισσότεροι στις κάλπες η Κατερίνα Πολυχρονιάδη άφησε για λίγο την έδρα της, το αγαπημένο της Παρίσι
και τράβηξε για το πολιτικό, διοικητικό και για αυτό και σε μεγάλο βαθμό οικονομικό κέντρο της Ευρώπης: Την πρωτεύουσα του Βελγίου!

















